Raymond Vleghert liep zijn eerst Long Distance Triathlon

“RAYMOND, YOU ARE AN IRONMAN!!”

Raymond6De magische woorden waar ik het afgelopen jaar voor getraind en van gedroomd heb.
Vorig jaar ben ik gaan kijken en om de sfeer te proeven bij de Ironman Maastricht. Hier wilde ik mijn debuut gaan maken op de Long Distance Triathlon (3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,2 km hardlopen).
Maar… er moest fysiek nog wel wat gebeuren. Dit werd pijnlijk bevestigd tijdens de Half Distance in Almere vorig jaar september. Dus heb ik veel kracht en coretraining in de winterperiode gedaan. Ik dacht: ‘als ik dit goed doorkom, dan schrijf ik me pas in’. In januari dit jaar, na een paar testjes, besloot ik me dan toch in te schrijven voor de Ironman Maastricht. No way Back! Begin februari begon mijn traject richting 31 juli 2016…

Met hulp van ervaren atleten van Triathliemers ben ik tot een schema gekomen wat bij mij het beste past. Een tijd had ik nog niet gedachten op dat moment. Mijn eerste test was een trailrun van 50 km in maart en een maand later de Amstel Gold Race van 150 km fietsen met veel hoogtemeters. Voorzichtig maakte ik mijn doelstelling bekend. Gezien mijn zwemcapaciteiten (matig) en gezien het feit dat dit mijn eerste Long Distance zou worden, ben ik uitgegaan van 13 uur. Een voorzichtig uitgangspunt, om teleurstelling te voorkomen en met de belofte om volop te blijven genieten van het thuisfront. Waar sommigen van de vereniging zeiden dat ik sneller kon dan die 13 uur, hield ik me bij mijn eigen standpunt en liet me daarom ook niet gek maken.
De maanden vlogen snel voorbij. Het buiten zwemmen ging steeds beter (ik begon het zelfs leuk te vinden!). Trainingen onder de 2 km kwamen zelden voor, want dat voelde alsof ik dan de kantjes eraf zwom. Een keer heb ik een test gedaan van 4 km, wat ik in mijn eentje in het water gevierd heb. Het voelde als een persoonlijke overwinning. Een maand voor de wedstrijd begon het te kriebelen. De trainingen voelden steeds meer aan als een verplichting en ik was er eigenlijk wel klaar mee. De wedstrijd mocht van mij wel beginnen. In de laatste week voor de wedstrijd was het taperen: weinig doen en vooral veel rusten. Ik had nog geen last van spanningen of zenuwen.
Toen was het eindelijk zover: het RACE weekend…

Raymond1Zaterdagochtend de spullen ingeladen en met mijn vrouw en dochter richting Maastricht gereden. Bij het hotel de fiets in elkaar gezet en de twee huurfietsen opgehaald. Samen reden we op de fiets richting Parc Ferme, waar ik mijn startbewijs en de benodigde spulletjes kreeg (badmuts, tasjes voor elk onderdeel en startnummers). Alles in het juiste tasje gedaan. Laatste fietscontrole en dan het Parc Ferme op. De fiets en de tassen op de juiste plek gehangen. Nog even goed om me heen kijken voor aanknopingspunten waar de fiets hangt, zodat ik niet hoef te zoeken als ik tijdens de race uit het water kom. Daarna even rondgelopen om de sfeer te proeven en een teamfoto gemaakt (we waren met 13 atleten van Triathliem, een unieke ervaring). De spanning begon al aardig op te lopen. Dus besloten we maar om richting de stad te gaan om daar wat te gaan eten, weg van de spanning. Om 22.00 uur het bed in en de wekker gezet op 5.00 uur.

Ik had toch redelijk geslapen. Na wat eten, spullen gepakt en op weg naar Parc Ferme. Halverwege kwam ik erachter dat ik mijn wetsuit was vergeten. Dit was niet goed voor m’n gemoedsrust; de spanning steeg met de minuut. Terug naar het hotel en dan snel richting de fiets. Ik had nog 10 minuten voordat ik het Parc Ferme moest verlaten. Dat was opschieten geblazen. Gelukkig was ik op tijd klaar. Ik besloot mijn wetsuit pas later aan te trekken; er was nog genoeg tijd voor de start. De spanning steeg. Vergezeld met vrouw en dochter zocht ik een plekje in de lange rij.

Raymond5De pro’s waren al onderweg en 15 minuten later, om 7.15 uur, startten de zgn. ‘age groupers’. Bijna 25 minuten later lag ik dan ook in het water. De eerste 500-600 meter gingen beroerd; er zat nog veel spanning in mijn lichaam. Zelfs de schoolslagzwemmers haalden mij in. Eindelijk was daar de landgang, na 1700 meter in 47 minuten (zo langzaam heb ik nog nooit gezwommen). Maargoed, dit was tegen de stroom in; nu zou ik met de stroom meegaan. Ik pepte mezelf op en dwong me tot krachtigere slagen. Eindelijk bereikte ik na 3,8 km zwemmen de finish van het zwemonderdeel. Ik zag op mijn horloge 1u29min staan. Wauw! De tijd die ik vooraf gepland had, had ik toch nog gehaald! Vol adrenaline kwam ik het water uit en ging ik richting Parc Ferme.

Snel begroette ik even mijn vrouw en dochter. Daarna was het omkleden geblazen, om twee rondes van 90 km te fietsen. De eerste ronde ging goed. Na 45km kwam de Hallembaye in België, wat een bult is van 14%, maar ik ging verbazend goed omhoog. Onderweg begon het te regenen en in combinatie met het slechte wegdek vlogen de bidons me om de oren. Dit kostte toch wat tijd. Eenmaal in Maastricht over de kasseien we werden gemaand rustig aan te doen in verband me het natte wegdek. Ik besloot om even te stoppen, om verslag te doen aan mijn vrouw en dochter.

Toen ging ik mijn tweede ronde in. Weer die HallemBaye… dit keer deed hij pijn. Maar waar velen van de fiets afstapten, bleef ik doorgaan. ‘Mij krijgen ze niet klein,’ dacht ik. Weer veel regen onderweg, dit keer met veel wind erbij. In deze ronde zag ik veel veel valpartijen, waarvan eentje nog op mijn netvlies staat. Een atleet zat versuft op een bankje, de rechterkant van zijn gezicht lag helemaal open; de vellen hingen erbij. Dat is toch even schrikken zo’n beeld, dus de rest van het parcours heb ik toch wat voorzichtiger gedaan. Na 150 km fietsen was ik er eigenlijk wel klaar mee. Eindelijk na bijna 180 km reed ik Maastricht binnen. Even zwaaien naar mijn vrouw en dochter en de vele Triathliemers langs de kant.Het laatste stuk reed ik rustig uit om me voor te bereiden op de marathon. Ik kwam goed van de fiets af en had nog nergens last van. Ook lag ik nog prima op schema; zelfs nog iets sneller dan gepland.

Bij het verlaten van de wisselzone begroette ik nog even mijn vrouw en dochter. Ik maakte me op voor de eerste ronde van de vier, elke ronde iets meer dan 10km. We moeten vier keer de Pietersberg op, een vervelende berg. De eerste ronde gaat voortvarend. Wel wat te snel, maar ik probeerde mijn tempo zo lang mogelijk vol te houden. De tweede ronde ging ook nog goed. De vele aanmoedigingen langs de kant bezorgden mij kippenvel. Ook kwam ik nog wat Triathliemers tegen die het best wel moeilijk hadden en ik probeerde ze wat moed in te spreken. Zij zijn immers met hun laatste ronde bezig. Aan het eind van de tweede ronde begon ik het ook moeilijk te krijgen. Ik raakte zelfs een beetje in paniek (waarom weet ik niet). Ook zag ik mijn vrouw en dochter nergens, juist toen ik hun steun hard nodig had. Toen hoorde ik toch vlak achter me mijn dochter schreeuwen. Wat was ik blij dat ik ze zag, al voelde ik me wat geïrriteerd (door de emoties waarschijnlijk).

Raymond4Ze spraken me moed in en ik begon aan de derde ronde. De Pietersberg wandelde ik op, hardlopend lukte niet meer. Halverwege de derde ronde kreeg ik een opleving en zag ik alles weer positief in. Ik keek op mijn horloge en zag dat ik nog ruim de tijd had om onder die 13 uur te finishen!! Dus sprak ik met mezelf af om vanaf dat moment alleen maar te gaan genieten van de omgeving en de vele supporters. Ik gaf geregeld ‘high five’s’ met supporters. Eindelijk ging ik dan mijn laatste ronde in. Nog snel een kus van mijn vrouw en dochter. De ronde die toen volgde, ging voorbij vol emotie en ongeloof. ‘Ik ga het redden, ik word een Ironman!’ Die gedachte bezorgde me kippenvel. Op een gegeven moment hoorde ik de speaker. Ik was me bewust van al die mensen op de tribune en begon met m’n armen het publiek te bespelen. Wat was dat fantastisch. Kort daarna viel ik m’n vrouw en dochter in hun armen. Tranen van geluk. Nog een paar meter mijn eigen triomftocht vervolgen.

Ik hoorde de speaker roepen: ‘Raymond you are an Ironman!’ Mijn armen gingen omhoog en ik liep over de finish. Ik had het geflikt. Hier had ik een jaar lang voor getraind en naar toegeleefd. Zonder de steun van mijn familie was dit niet mogelijk geweest. Wat ben ik dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken.

If you dream it, anything is possible
Raymond Vleghert