Wings for life 5Moederdag 8 mei: Wings for Life in Breda!

Altijd kijk ik uit naar wedstrijden waarbij ik zo min mogelijk competitie voel. Dat is op zich al een hele uitdaging natuurlijk. Toen ik andere LOPERs hoorde vertellen over de Wings for Life Worldrun, sprak me dat wel aan. Dus schreef ik me al ‘ik weet niet hoe lang geleden’ in voor de run in Breda.

Deze wedstrijd heeft een bijzondere opzet: in 33 landen staan rolstoelers en hardlopers samen aan de start en wereldwijd klinkt om 11 uur UTC (dit was om 13:00 uur in Breda) het startschot. Een half uur na het startschot vertrekt de ‘Catcher Car ’ (dit is een auto met ingebouwde sensor die de renners achtervolgt), met een vooraf vastgestelde snelheid. Zodra de Catcher Car je passeert is je race voorbij. Je loopt dus niet naar een finish, maar de finish achtervolgt jou. Dit jaar zat Max Verstappen achter het stuur. Het geld dat wordt opgehaald met Wings for Life gaat naar het onderzoek naar genezing van een dwarslaesie. Dit jaar deden er wereldwijd meer dan 130.000 deelnemers mee.

Het totale parcours dat in Breda was uitgezet was 100 km. Een kwart daarvan, 25 km, stelde ik mezelf als doel. Tot nu toe heb ik nooit verder gelopen dan een halve marathon (21,1 km), dus ik wilde wel eens proberen wat verder te rennen. Toen bleek dat het deze zondag flink warm zou worden (27 graden), 2016-05-08 20.43.27kreeg ik mijn bedenkingen. Mijn ervaring is dat elke wedstrijd waarbij het voor het eerst in het jaar echt warm is, het lopen mij heel zwaar valt: mijn benen voelen dan aan als lood en ik heb een uitgedroogd gevoel, hoe veel ik ook drink. Bij deze run moet je wel je snelheid zien vast te houden om je beoogde afstand te kunnen halen…! Maargoed, zoals het een die-hard moeder betaamt, ben ik (ook op deze moederdag) niet voor één gat te vangen en ging ik ervoor. Gewapend met flesjes water, sportdrank en een gordel met bidons, stapten we in de trein naar Breda, waar we de andere LOPERs zouden treffen.

Eenmaal in Breda ontwaarde ik tussen de paar duizend hardloopfiguren ineens LOPER-loopster Aline Meeuwsen. En daarbij ook Joop Lemmens, zijn vrouw Rita, Peter Lindeman, Nicole Derksen en Eddie Kolks. Na de LOPER-groepsfoto op de rode LOPER begaven we ons naar het startvak. De zon brandde erg fanatiek dus de lopers klitten bij elkaar op de schaduwplekken. En toen was het 13.00 uur. Wereldwijd klonk het startschot, dat was op schermen te zien. Een apart gevoel gaf dat.

Wings for Life3Al bij de eerste vijf kilometer merkte ik dat ik geen loodjes, maar betonblokken in mijn benen had. Het eerste stuk van de route ging door de stad en de zon werd weerkaatst op de straatstenen. Na vijf kilometer riep ik naar Henk dat ik erover dacht maar in die Catcher Car te stappen. Maar helaas: die was nog in geen velden of wegen te bekennen en bovendien wilde Max vast geen passagiers. Dan maar doorbijten. Afhaken was toch eigenlijk niet echt een optie. Bij de eerste drankpost was er water, Redbull en bananen. Ik besloot bij elke drankpost (= elke 5 km) even te stoppen en rustig mijn bekertje water leeg te drinken. Dit is geheel tegen mijn principes (bij een hardloopwedstrijd loop ik gewoon alleen maar hard!), maar mijn lichaam raadde me dringend aan deze pauzes te nemen. Dat leek te werken, want km 5 tot km 15 onderging ik met iets minder moeite. Bij km 15 merkte ik dat ik zó veel water had gedronken dat ik echt opeens vreselijk hoge nood had. Ook iets wat ik nooit eerder tijdens een wedstrijd had gedaan: ik ontwaarde een dixie bij de drankpost en vanuit de verte zag ik dat het vakje in de deur op groen stond, dus ik kon er zo in schieten.

Dat luchtte op, maar ik voelde des te meer hoe moe mijn benen aanvoelden. Ik verbaasde me erover dat elke wedstrijd zo compleet anders aanvoelt (lichamelijk). Volgens mij zijn er zo enorm veel factoren die van invloed zijn hoe je een wedstrijd (fysiek) ervaart…! Maar ik praatte mezelf moed in en probeerde positieve gedachten te ontwikkelen en mijn aandacht af te leiden van die gloeiende hitte. Ik voelde dat er om mijn mond een harde korst zat. Ik had vast witte lippen. Zelfs na de bekertjes water ging die niet weg! Tijdens het rennen overdacht ik mijn plan om mijn drinkgordel aan de kant te gooien want die zorgde voor extra warmte en zat me gruwelijk te irriteren. Als ik dan het bijna lege flesje eerst leegdronk en het volste flesje in mijn hand zou houden, dan kon ik op elk moment een slokje nemen en hoefde ik niet te wachten tot de volgende drankpost. Mooi, hoe je tijdens het afzien steeds strategieën loopt te bedenken.

Mijn inmiddels naar beneden bijgestelde doel (15 km) had ik gehaald. Ik was al bijna trots op mezelf. Maar ik beloofde mezelf om km voor km te proberen te blijven rennen. Desnoods na elke km even stoppen voor een piepklein slokje. Mijn tempo nam elke kilometer drastisch af. Ik was op. Die verrekte Catcher Car mocht van mij komen. Toch zou ik niet gaan wandelen voordat die Car me had ingehaald, echt niet! wings for lifeBij km 16 kwamen er twee fietsers in knalgele EHBO-hesjes voorbij en die schreeuwden dat iedereen rechts moest gaan lopen. Oké, prima, kom maar op met die Catcher Car. Ik hoorde een motor van achteren naderen. In de veronderstelling dat dat de motor was die vlak voor de Catcher Car zou rijden, perste ik er met mijn laatste krachten een versnelling uit. Ik wil die km 17 halen…! Bij het bordje van de 17e km kon ik weer overgaan naar ‘zone 1’ (dribbel), want die Car zat me blijkbaar toch nog niet zo dicht op de hielen. Misschien dan toch nog km 18…? Maar mijn versnelling had me mijn laatste krachten gekost zo voelde het. Ik dribbelde verder en hoorde toch echt die Car naderen! Niet wandelen… niet wandelen… Het publiek raakte in vervoering en wees naar de Catcher Car achter mij. Ja hoor, het was bijna zo ver. Ik keek op mijn horloge: 17,7 km. Potverdrie, nu moest ik die 18e km er toch ook nog uit kunnen persen? Dus zette ik mijn kiezen op elkaar en probeerde mijn tempo nog iets te verhogen. Yes! Bordje 18 voorbij! Nu was het goed. De Catcher Car zat nu echt heel dicht achter me, aan het geluid te horen. Een klein stukje verder haalde de Car me EINDELIJK in. Dank je, Max!! Ik mocht (ook van mezelf) eindelijk stoppen. Uiteindelijk heb ik 18,43 km gehaald. Ik voelde me een uitgeperste sinaasappel, maar was (daardoor?) heel tevreden met mijn prestatie.
Ik wandelde naar de eerstvolgende drankpost en daar stonden de bussen klaar om de lopers naar het startgebied te brengen. Er werden bakjes verse aardbeien uitgedeeld waar ik samen met allerlei gezellige onbekende lopers in de bus van smulde. Deze zomerkoninkjes onderstreepten maar weer dat de zomer ook zijn mooie kanten heeft.

De winnaar in Breda was een Peruaan, die pas na 64,4 km door de Catcher Car werd ingehaald. Wereldwijd werd het record van vorig jaar verbeterd tot 88,4 km door een Italiaan. Maar ik wed dat ik net zo trots was op mijn prestatie als deze winnaars op hun prestatie!

Anita Stoorvogel,
LOPER-lid sinds januari 2012