LOPER-lid Ronald Eitens vertelt over zijn eerste marathon

beer1
Berenloop Terschelling

Op 9 augustus 2015 begon voor mij de marathon. Niet omdat ik toen begon met het lopen van de marathon, maar vanaf dat moment zou ik er in drie maanden naartoe gaan werken/leven.

Eigenlijk was het al iets eerder begonnen, namelijk op 3 juni na twee kilometer (van de 12 kilometer) gelopen te hebben tijdens de Rozendaalse Veldloop. Vooraf had ik bedacht dat ik wel even wilde kijken ‘waar ik stond’. Het antwoord vond ik na twee kilometer: ik stond nergens. Na de eerste twee kilometer was ik kapot, daarna heb ik negen kilometer lang getwijfeld om te doen alsof ik geblesseerd was of zou doen dat ik moest plassen. Beide heb ik niet gedaan, maar ik heb ook absoluut geen plezier meer gehad. Waarom wil ik ook altijd zo hard, in plaats van te kunnen genieten van het lopen?

beer4Ik besloot me in te schrijven voor een marathon, zodat ik de tijd los kon laten en weer kon genieten van het hardlopen. Op zoek dus naar een marathon, want mijn eerste marathon zou me altijd bij gaan blijven. Na wat zoeken besloten dat het de ‘Berenloop’ op Terschelling zou worden. Na mijn inschrijving hoorde ik pas dat dit een van de zwaarste marathons van Nederland is, maar gelukkig ook een van de mooiste…

Maar, zoals gezegd, ben ik op 9 augustus begonnen met het toewerken naar de marathon. Dat hield voor mij twee dingen in: ten eerste het lopen, wat ik altijd al deed maar nu meer volgens een schema. Daarnaast had ik besloten drie maanden (extra) gezond te gaan leven: geen suiker en geen alcohol. Dit is op een aantal momenten na goed gelukt. Erg leuk om op die manier toe te werken naar een wedstrijd trouwens.

Op 6 november begon dan eindelijk het weekend waarin de lang verwachte marathon op me wachtte. Tijdens het weekend heb ik de kaart van Terschelling er meerdere malen bij gehad om met mijn supporters (die ik echt heel erg dankbaar ben!) te kijken op welke momenten ze mij konden voorzien van de zgn. ‘gelletjes’ (gelukkig kan ik die redelijk weg krijgen) en (door mijn vriendin gemaakte) mueslirepen. De avond voor de loop als een echte topsporter pasta gegeten en zondag 8 november 2015 was het dan zo ver!

beerOm 12.40 stond ik aan de start, vol spanning en adrenaline! De eerste kilometers werd ik door veel mensen ingehaald, maar dankzij eerdere wedstrijden die ik heb gelopen en dankzij de tips van Henk om vooral niet te snel te starten heb ik mijn eigen tempo vast weten te houden. Tussen kilometer zeven en tien sloeg het weer om: veel wind en stapelwolken. Op de open vlaktes van Terschelling niet erg fijn: gelukkig kon ik toen in een groepje meelopen. Vervolgens heb ik tot kilometer 15 vrij gemakkelijk gelopen en kon ik ook in hetzelfde groepje blijven hangen. Na de 15e kilometer ging het parcours de duinen in en toen begon het voor het eerst wat zwaar te worden. Rond kilometer 18 had ik er even geen zin meer in, maar gelukkig stonden even later mijn supporters weer te wachten met een grote glimlach en een gel. Ook liep ik in een fijn groepje.

Tot kilometer 33 lukte het me om vrij gemakkelijk te lopen. Het groepje dunde steeds meer uit, maar tot kilometer 33 heb ik grotendeels samen met iemand gelopen en ook hebben mijn supporters mij een hele tijd kunnen vergezellen op hun fiets.

Maar toen moesten we het strand op; daar was ik meerdere malen voor gewaarschuwd. Gelukkig liepen we over redelijk hard zand en was het dus toch goed te doen (vond ik). Na drie kilometer ginen we het strand af, wat ik een stuk zwaarder vond: door het mulle zand omhoog en eenmaal (kapot!) bovenop nog een paar honderd meter met de wind vol in je bek (of gezicht, maar op dat moment voelde het als m’n bek).

Gelukkig was er vrij snel daarna een waterpost met harde opzwepende muziek en vrolijke mensen (hulde voor alle vrijwilligers, echt super!) en toen voelde ik me weer als herboren. En ach, het was ook nog maar 6 kilometer… Tot kilometer 41 konden mijn supporters mee fietsen en kon ik zowaar nog een beetje versnellen. De laatste 300 meter over de rode loper had ik het gevoel dat ik zweefde.

Na afloop was ik kapot, maar ik ben wel heerlijk kapot gegaan. Dit ga ik zeker vaker doen. Wat een super gaaf evenement en wat een voldoening om drie maanden naar iets toe te werken en het dan te volbrengen.

beer2Ik hoop dat iedereen zo kan genieten van hardlopen als ik. Het is waardevol en leuk om samen te lopen, zoals bijvoorbeeld tijdens de trainingen van DE LOPER. Elke loper heeft zijn eigen doel en juist dat maakt lopen zo mooi. Zo ben ik onwijs trots op mijn eerste marathon, terwijl iemand anders twee weken daarvoor zijn 25ste(!) marathon heeft gelopen.

Mijn doel om te genieten van een wedstrijd is gelukt en dat nog wel 42 kilometer en 195 meter lang; althans het overgrote deel van de 42 kilometer heb ik genoten en zeker nog lang na deze marathon…